Political pressure, the crisis of the rule of law, and interference with independent media in Turkey have now reached a point that can no longer be explained away as a handful of isolated incidents. With each passing day, yesterday's seemingly unthinkable boundary is pushed a little further.
In Turkey, even being shocked has become something of a luxury, because what we called extraordinary yesterday can become routine state practice today.
One of the latest examples is Halk TV.
A trustee was appointed to Halk TV, one of Turkey's leading opposition television channels; police entered the station's premises and its broadcasting was halted.
Let us put technical legal terminology aside for a moment. When the management of a television channel is taken over, its employees cannot enter the building, and its broadcasting is stopped, what ordinary citizens see is perfectly clear:
Another opposition voice is being silenced.
And this is not merely about a single television channel.
Journalist İsmail Saymaz was placed under house arrest and fitted with an electronic ankle monitor.
It is genuinely difficult to imagine a more grotesque image of where Turkey has arrived: a journalist appears on television from his own home while wearing an electronic ankle monitor.
Perhaps this is the latest decoration of democracy.
There are elections.
There is television.
There are journalists.
And there is an electronic ankle monitor around the journalist's leg.
Then, amid all this, we are apparently expected to seriously believe that Turkey remains a democratic state governed by the rule of law.
The enormous financial scandal recently discussed by the Turkish public as the “fund corruption scandal” is also on the agenda. Tens of thousands of people across social media continue to discuss the affair, ask questions, and pursue the allegations.
To imagine that a scandal of this magnitude can simply be buried through broadcasting restrictions, pressure on a few journalists, or an artificially manufactured change of agenda is to behave as though the internet age never happened and we are still living under the media conditions of the 1980s.
A NEW SEARCH FOR ADVENTURE IN THE MIDDLE EAST
As though Turkey's domestic situation were not already troubling enough, extremely dangerous doors are now being opened in foreign policy as well.
Turkey, Saudi Arabia and Pakistan signed the Mecca Joint Defense Agreement. Ankara currently says that the agreement is defensive in nature and that Turkey will not participate in offensive military operations.
Let us hope it remains that way.
Because by now we know the history of Middle Eastern adventures that begin with the sentence, “We are only going to provide a little assistance,” and end somewhere no one could predict.
It is also worth considering President Trump's role in all this. Trump, one of those leaders who repeatedly contributes to turmoil and division across the world, has spoken of Turkish military support following Houthi attacks.
We are under no obligation to treat every idea Donald Trump produces about the Middle East as though it were the product of strategic genius.
Humanity has already seen enough of what happens when the world is treated like a real-estate negotiation, countries like corporations, and diplomacy like an auction in which someone is constantly raising the bid.
Turkey, meanwhile, should not forget the historical reality of its relationship with Iran.
Following centuries of Ottoman–Safavid rivalry, the border framework established by the 1639 Treaty of Qasr-e Shirin has largely endured for centuries despite ideological differences, regime changes and periodic tensions.
The fact that Turkey and Iran have ideological or geopolitical disagreements today does not mean that Turkey must throw itself into another military vortex involving Iran, Saudi Arabia and Yemen.
Yet when we look at the foreign-policy record of the AKP state, there is not exactly an abundance of reasons for confidence.
And I deliberately use the expression “the AKP state,” not merely “the AKP government.”
Because in a democratic state governed by the rule of law, the government and the state are not the same thing.
There are boundaries between the legislative, executive and judicial branches.
State institutions are not supposed to become extensions of a political party.
In Turkey, however, those boundaries have been eroded so severely over the years that the answer to a very simple question has become increasingly blurred:
Where does the party end, and where does the state begin?
WHAT HAPPENED TO “PEACE AT HOME, PEACE IN THE WORLD”?
One of the most important principles of the Republic founded by Atatürk was:
“Peace at home, peace in the world.”
During the AKP era, however, there have been periods when Turkey's policies toward Syria and Iraq moved in precisely the opposite direction.
Turkey is still paying the price of the Syrian adventure.
Millions of Syrians came to Turkey. Enormous problems emerged, ranging from border security and demographic debates to social tensions and public expenditure.
Now imagine the same country—whose economy is hanging by a thread, while ordinary citizens worry about rent, groceries and bills—once again seeking a military role in another Middle Eastern crisis.
Calling this “great-power politics” does not make it so.
It is more like trying to play fire chief in another neighborhood while the roof of your own house is burning.
What Turkey needs is not another military adventure in the deserts of Yemen.
Turkey needs the rule of law, economic stability, education, production, freedom and social peace.
RELIGION + NATIONALISM: POLITICAL ANESTHESIA
For years, one of the most effective instruments available to those in power in Turkey has been the same mixture:
Religion and nationalism.
The economy collapses?
The flag.
Corruption is discussed?
The homeland.
Lawlessness is questioned?
The survival of the state.
A journalist is arrested?
National security.
An opposition television station is silenced?
An operation against the state.
The political durability of this formula is almost impressive.
Citizens are standing in supermarkets calculating whether they can afford half a kilogram of cheese with the last money in their pockets, while they are simultaneously being lectured about global leadership.
People are losing hope for their future while speeches about a “Great Turkey” continue.
And yet one very simple question inevitably comes to mind:
If we have become so great, why has the ordinary citizen become so small?
The state exists for the people.
The people were not created for the state.
And when a state begins to fear its own citizens, tremble at a journalist's reporting, feel threatened by a television channel, and continuously squeeze political opposition through judicial mechanisms, what we are looking at is not a “strong state.”
We are looking at a political structure that is becoming increasingly insecure in relation to its own society.
That is the danger Turkey faces.
A country does not wake up one morning and suddenly become North Korea.
Freedoms disappear gradually.
First, one journalist.
Then a television channel.
Then a website.
Then a politician.
Then a municipality.
And each time, society says:
“They didn't come for me.”
Until eventually there is no one left for them to come for.
S.O.S. — I NEED TO LEAVE TURKEY
I am not writing all of this merely as political analysis.
I live in this country.
And I will repeat what I have said many times before:
I need to leave Turkey.
My background is clean. I have no criminal record, and I can provide official documentation proving this whenever necessary.
I am not asking anyone to give me a luxurious life.
I am not asking for a house, a car or wealth.
What I want is surprisingly simple:
Peace.
I want to spend the rest of my life in a Buddhist country and, if possible, live and serve in a Buddhist temple.
I love Buddhism and Buddhist people.
I do not want to spend the remaining years of my life chasing consumption, career advancement or money.
I can work in a temple.
I can clean.
I can take care of a garden.
I can work in a kitchen.
I can care for animals.
I can help elderly people.
Whatever service is required of me, I will do everything within my ability.
What I am searching for is not comfort.
I am searching for a way out.
I am exhausted by the political and social atmosphere in the country where I live. I no longer want to live amid constant conflict, polarization, economic hardship, political tension and uncertainty about the future.
My soul needs a different kind of life now.
That is why I am reaching out to Buddhist communities, temples and individuals anywhere in the world who may be able to guide me:
Please help me find a way to begin this journey.
On LAMURVAZ, I have created a support and donation page containing my TRX, XRP and USDC cryptocurrency wallet information. I selected these currencies particularly because their transfer costs can be relatively low.
LAMURVAZ — Support and Donations
Even a very small contribution is important to me.
But I want to make one thing absolutely clear:
The moment I achieve my goal and have the means necessary to reach and settle into a Buddhist temple, I will close the donation page.
And when that day comes, I will personally appear in front of the camera.
I will explain to the people who supported me where I am, what I am doing, and what their help changed in my life.
I will make an important YouTube video and publicly thank everyone who helped me.
Because my intention is not to collect donations forever.
All I want is enough help to cross the final bridge between the life I am trying to leave behind and the life I am trying to reach.
After that, I want to walk the rest of the road myself.
TÜRKİYE'DE BASKI VE HUKUKSUZLUK BÜYÜYEREK DEVAM EDİYOR...
Türkiye'de siyasal baskının, hukuk krizinin ve bağımsız medyaya yönelik müdahalelerin ulaştığı nokta artık birkaç münferit olayla açıklanabilecek durumda değildir. Her yeni gün, bir önceki günün “Bundan daha ilerisi herhalde olmaz” dedirten sınırını biraz daha ileri taşıyor. Türkiye'de artık şaşırmak bile lüks haline geldi; çünkü dün olağanüstü dediğimiz şey bugün rutin devlet uygulaması olarak karşımıza çıkabiliyor.
Son örneklerden biri Halk TV'dir.
Türkiye'nin önde gelen muhalif televizyon kanallarından Halk TV'ye kayyum atandı; polis kanal binasına girdi ve yayın durduruldu. AP News Teknik hukuk terminolojisini bir kenara bırakalım: Bir televizyon kanalının yönetimine el konuluyor, çalışanları binaya giremiyor ve yayın akışı kesiliyorsa, sıradan vatandaşın gördüğü manzara son derece açıktır.
Bir muhalif ses daha susturuluyor.
Üstelik mesele tek bir televizyon kanalından ibaret değildir.
Gazeteci İsmail Saymaz ev hapsine alındı ve ayağına elektronik kelepçe takıldı. TR TV Türkiye'nin geldiği noktayı anlatmak için bundan daha grotesk bir görüntü bulmak gerçekten zor: Bir gazetecinin ayağında elektronik kelepçe var ve kendisi televizyon yayınına evinden bağlanıyor.
Demokrasinin yeni dekorasyonu herhalde bu olsa gerek.
Sandık var.
Televizyon var.
Gazeteci var.
Bir de gazetecinin ayağında elektronik kelepçe var.
Sonra bütün bunların ortasında ciddi ciddi Türkiye'nin demokratik bir hukuk devleti olduğuna inanmamız bekleniyor.
Türkiye'de son dönemde kamuoyunun “fon yolsuzluğu” olarak tartıştığı devasa mali skandal da ayrıca gündemdedir. Sosyal medyada on binlerce insan bu olay hakkında konuşmaya, soru sormaya ve iddiaların üzerine gitmeye devam ediyor. Bu büyüklükte bir olayın üzerinin birkaç yayın yasağıyla, birkaç gazeteciye baskıyla veya gündemin değiştirilmesiyle kapatılabileceğini düşünmek, internet çağında hâlâ 1980'lerin medya düzeninde yaşadığını sanmaktır.
ORTADOĞU'DA YENİ MACERA ARAYIŞLARI
Türkiye'nin içerideki hali yeterince vahim değilmiş gibi, dış politikada da yeni ve son derece tehlikeli kapılar açılıyor.
Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan arasında Mekke Ortak Savunma Anlaşması imzalandı. Ankara bugün için bunun savunma amaçlı olduğunu ve Türkiye'nin saldırı operasyonlarına katılmayacağını söylüyor. Reuters
Umarız gerçekten öyle kalır.
Çünkü Ortadoğu'da “Biz sadece biraz yardım edeceğiz” cümlesiyle başlayıp nerede bittiği belli olmayan maceraların tarihini artık ezberledik.
Üstelik dünyanın dört bir yanında gerilimi körükleyen Başkan Trump'ın Husi saldırılarının ardından Türkiye'nin askeri desteğinden söz etmesi de ayrıca düşündürücüdür. New York Post Trump'ın Ortadoğu için ortaya attığı her fikri stratejik deha ürünüymüş gibi ciddiye almak zorunda değiliz. Dünyayı bir emlak pazarlığı, ülkeleri şirket, diplomasiyi de sürekli yükseltilen bir açık artırma masası gibi görmenin sonuçlarını insanlık yeterince gördü.
Türkiye'nin ise İran'la tarihsel ilişkilerinin gerçekliğini unutmaması gerekir.
Osmanlı–Safevi rekabetinden sonra 1639 Kasr-ı Şirin Antlaşması'yla şekillenen sınır düzeni, bütün rejim farklılıklarına ve dönemsel gerilimlere rağmen yüzyıllar boyunca büyük ölçüde korunmuştur. Bugün İran'la ideolojik veya jeopolitik görüş ayrılıklarının bulunması, Türkiye'nin kendisini İran–Suudi Arabistan–Yemen eksenindeki yeni bir askeri girdabın içine atmasını zorunlu kılmaz.
Ama AKP devletinin dış politika siciline baktığımızda insanın içine pek de güven dolmuyor.
Burada özellikle “AKP hükümeti” değil, “AKP devleti” diyorum.
Çünkü demokratik bir hukuk devletinde hükümet başka şeydir, devlet başka şeydir. Yasama, yürütme ve yargı arasında sınırlar vardır. Kurumlar bir siyasi partinin uzantısı değildir.
Türkiye'de ise bu sınırlar yıllar içinde öylesine aşındırıldı ki “parti nerede bitiyor, devlet nerede başlıyor?” sorusunun cevabı giderek bulanıklaştı.
“YURTTA SULH, CİHANDA SULH” NEREDE KALDI?
Atatürk Cumhuriyeti'nin dış politikadaki en önemli ilkelerinden biri:
“Yurtta sulh, cihanda sulh.”
AKP döneminde ise Türkiye'nin Suriye ve Irak politikalarında bunun tam tersine savrulduğumuz dönemler yaşandı.
Suriye macerasının Türkiye'ye maliyetini hâlâ ödüyoruz.
Milyonlarca Suriyeli Türkiye'ye geldi. Sınır güvenliğinden demografik tartışmalara, sosyal gerilimlerden kamu harcamalarına kadar devasa sorunlar ortaya çıktı.
Şimdi aynı ülke, ekonomisi pamuk ipliğine bağlıyken, vatandaşları kiralarını ve market faturalarını düşünürken yeniden Ortadoğu'nun başka bir krizinde askeri rol arayışına girerse bunun adı “büyük devlet politikası” değil, kendi evinin çatısı yanarken komşu mahallede itfaiye şefliği oynamaya kalkmaktır.
Türkiye'nin ihtiyacı Yemen çöllerinde yeni askeri maceralar değildir.
Türkiye'nin ihtiyacı hukuk, ekonomi, eğitim, üretim, özgürlük ve toplumsal barıştır.
DİN + MİLLİYETÇİLİK: SİYASAL ANESTEZİ
Türkiye'de iktidarın elindeki en güçlü araçlardan biri yıllardır aynı karışımdır:
Din ve milliyetçilik.
Ekonomi çöker?
Bayrak.
Yolsuzluk konuşulur?
Vatan.
Hukuksuzluk tartışılır?
Devletin bekası.
Gazeteci tutuklanır?
Milli güvenlik.
Muhalif kanal susturulur?
Devlete karşı operasyon.
Bu formülün siyasal kullanışlılığı gerçekten hayranlık uyandıracak kadar dayanıklıdır.
Vatandaş cebindeki son parayla marketten yarım kilo peynir alırken ona dünya liderliği anlatılıyor.
İnsanların gelecek umudu tükenirken “büyük Türkiye” nutukları atılıyor.
Ama insanın aklına basit bir soru geliyor:
Madem bu kadar büyüğüz, vatandaş neden bu kadar küçüldü?
Devlet halk için vardır.
Halk devlet için yaratılmış değildir.
Ve bir devlet kendi vatandaşından korkmaya, gazetecinin haberinden ürkmeye, televizyon kanalından rahatsız olmaya ve muhalefeti sürekli adli mekanizmalar üzerinden sıkıştırmaya başladıysa orada “güçlü devlet” değil, kendi toplumuna karşı giderek güvensizleşen bir siyasal yapı vardır.
Türkiye'nin önündeki tehlike budur.
Bir sabah uyanıp Kuzey Kore olunmaz.
Özgürlükler azar azar gider.
Önce bir gazeteci.
Sonra bir televizyon.
Sonra bir internet sitesi.
Sonra bir siyasetçi.
Sonra bir belediye.
Ve toplum her defasında:
“Bana dokunmadılar.”
der.
Ta ki dokunacak kimse kalmayana kadar.
S.O.S. — TÜRKİYE'DEN ÇIKMAK İSTİYORUM
Bütün bunları yalnızca siyasi analiz yapmak için yazmıyorum.
Ben bu ülkede yaşıyorum.
Ve defalarca söylediğim şeyi tekrar söylüyorum:
Türkiye'den çıkmam gerekiyor.
Geçmişim temizdir. Adli sicilim temizdir ve gerektiğinde bunu resmi belgelerle gösterebilirim. İnsanlardan lüks bir hayat istemiyorum. Bana ev, araba veya servet vaat edilmesini istemiyorum.
İstediğim şey şaşırtıcı derecede basit:
Huzur.
Budist bir ülkede, mümkünse bir Budist tapınağında yaşayarak hayatımın geri kalanını hizmet ederek geçirmek istiyorum.
Budizm'i ve Budist insanları seviyorum. Hayatımın bundan sonraki bölümünü tüketim, kariyer ve para peşinde geçirmek istemiyorum.
Bir tapınakta çalışabilirim.
Temizlik yapabilirim.
Bahçeyle ilgilenebilirim.
Mutfakta çalışabilirim.
Hayvanlara bakabilirim.
Yaşlılara yardımcı olabilirim.
Benden ne hizmet istenirse elimden geldiğince yaparım.
Benim aradığım şey konfor değildir.
Bir çıkış kapısıdır.
Yaşadığım siyasal ve toplumsal atmosferden yoruldum. Sürekli kavga, kutuplaşma, ekonomik sıkıntı, siyasal gerilim ve geleceğe ilişkin belirsizlik içerisinde yaşamak istemiyorum.
Ruhumun artık başka bir hayata ihtiyacı var.
Bu nedenle dünyanın herhangi bir yerindeki Budist topluluklara, tapınaklara ve bana bu konuda yol gösterebilecek insanlara sesleniyorum:
Lütfen bana bu yolu açmamda yardımcı olun.
LAMURVAZ üzerinde destek ve bağış amacıyla oluşturduğum sayfada TRX, XRP ve USDC cüzdanlarım bulunmaktadır. Bunları özellikle transfer maliyetleri görece düşük olabildiği için seçtim.
LAMURVAZ — Support and Donations
Çok küçük bir yardım bile benim için önemlidir.
Ancak burada özellikle bir söz veriyorum:
Amacıma ulaştığım ve bir Budist tapınağına yerleşebilmem için gerekli imkân oluştuğu anda bu bağış sayfasını kapatacağım.
Ve o gün geldiğinde kamera karşısına bizzat çıkacağım.
Bana destek veren insanlara nerede olduğumu, ne yaptığımı ve onların yardımlarının hayatımda neyi değiştirdiğini anlatacağım.
Önemli bir YouTube videosu hazırlayıp bütün bağışçılara açıkça teşekkür edeceğim.
Çünkü istediğim şey sonsuza kadar yardım toplamak değildir.
İstediğim şey yalnızca hayatımın geri kalanını geçirmek istediğim yere ulaşabilmek için son bir köprüyü geçebilmektir.
Gerisini kendim yürümek istiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder