About Support and Donations

 

Writing this page was not easy for me.

We live in what I believe is one of the harshest and most individualistic periods of modern capitalism. People everywhere are struggling with economic pressures, and because scams, fraud, and deception have become so common, it is completely understandable that many people no longer trust strangers on the internet.

For that reason, asking for support is something I have thought about very carefully.

So why am I asking for help?

And perhaps more importantly...

Do I believe I deserve your support?

Yes.

With all my heart, my conscience, and my sincere belief, I do.

I am not saying this because I consider myself special or more deserving than anyone else. I simply believe that the work I have devoted years to creating through this blog has genuine value.

This blog is much more than a collection of personal thoughts.

Here, you will find articles about social issues, economics, philosophy, psychology, ethics, Buddhism, nature, personal experiences, and many other subjects that I have spent years thinking about, researching, and experiencing firsthand.

Many of these writings were born from real-life experiences, deep reflection, and a genuine desire to understand both humanity and the world we live in.

Perhaps not every article will resonate with every reader.

But I truly believe that many people will discover pieces of themselves within these pages.

In addition to my articles, I also share practical information and ideas for earning extra income. In the "Extra Income" section of this blog, I only recommend opportunities that I have personally tested and from which I have actually received payment. I publish referral links only after verifying that a platform is legitimate and pays as promised. I never want to waste anyone's time or damage their trust.

Trust is extremely important to me.

This is not a scam website, nor is it designed to deceive anyone. It is built on Google Blogger, one of Google's official publishing platforms. There are no hidden subscriptions, misleading promises, or dishonest intentions here.

The reason I ask for support is simple:

To continue writing, researching, creating new projects, and building a better future while remaining independent.

Throughout my life, I have tried not to harm any human being, any animal, or any living creature intentionally.

Even that, however, does not feel sufficient to me.

My goal is not simply to appear to be a good person.

My goal is to become a better human being.

That is one of the reasons why I feel deeply connected to Buddhism. To me, Buddhism represents compassion, mindfulness, kindness, humility, respect for life, and a lifelong effort toward personal growth.

However, this does not mean that I value only Buddhists.

On the contrary...

Regardless of someone's religion, philosophy, ideology, culture, or worldview, if they live with love, respect, compassion, and avoid causing deliberate harm to people, animals, plants, or the natural world, then they have my deepest respect.

I try to judge people not by their labels, but by their conscience.

This blog is simply one part of that lifelong journey.

If you believe my work has value and would like to support it, please know that your contribution represents far more than financial assistance.

It is also encouragement.

It tells me that the countless hours spent writing, researching, and sharing these ideas have meaning to someone else.

If you would like to contact me, ask questions, exchange ideas, or simply say hello, I would be happy to communicate through WhatsApp or other available methods whenever possible.

Thank you for taking the time to read my work.

Whether you choose to support me financially, follow my blog, or simply leave a kind message...

Every gesture means more to me than you might imagine.

I sincerely wish you peace, good health, happiness, and a meaningful life.

May all your beautiful wishes come true.

______________________________________________________________________________

Yardım ve Bağış Konusunda Samimi Bir Açıklama

Bu yazıyı yazmak benim için kolay olmadı.

Çünkü içinde yaşadığımız çağ, kapitalizmin belki de en sert ve en yalnızlaştırıcı dönemlerinden biri. İnsanlar ekonomik baskılar altında yaşam mücadelesi veriyor; dolandırıcılıkların, sahtekârlıkların ve kötü niyetli girişimlerin artması nedeniyle de haklı olarak kimseye kolay kolay güvenemiyor. Böyle bir ortamda bir insandan destek istemenin ne kadar hassas bir konu olduğunun farkındayım.

Peki, neden yardım istiyorum?

Ve daha da önemlisi...

Böyle bir desteği hak ettiğime inanıyor muyum?

Evet.

Bütün aklım ve vicdanımla buna "evet" diyebiliyorum.

Bunu söylerken kendimi kusursuz ya da özel bir insan olarak görmüyorum. Sadece yıllardır büyük emek vererek oluşturduğum bu blogun ve burada paylaştığım çalışmaların gerçekten bir değer ürettiğine inanıyorum.

Bu blogda yalnızca günlük düşüncelerimi paylaşmıyorum.

Ekonomik sorunlardan toplumsal meselelere, insan psikolojisinden yaşamın anlamına, Budizm'den doğaya, etik değerlere, kişisel deneyimlerden farklı araştırmalara kadar birçok konuda uzun süre düşünülerek hazırlanmış yazılar bulunuyor. Bunların önemli bir bölümü doğrudan yaşanmış olayların ve yıllar süren gözlemlerin sonucudur.

Belki bütün yazılar herkese hitap etmeyecek.

Fakat inanıyorum ki birçok insan bu satırların arasında kendisinden bir parça bulacaktır.

Bunun yanında blog içerisinde faydalı bilgiler, araştırmalar ve zaman zaman gelir elde etmeye yönelik öneriler de paylaşmaya çalışıyorum. Özellikle "Ek Gelir Elde Etme" bölümünde, yalnızca gerçekten ödeme aldığım ve bizzat deneyimlediğim sistemleri paylaşmaya özen gösteriyorum. Referans bağlantılarımı ise ancak sistemin gerçekten ödeme yaptığını gördükten sonra yayınlıyorum. İnsanların zamanını veya güvenini boşa harcatacak hiçbir paylaşım yapmak istemiyorum.

Bir başka önemli konu ise güven meselesidir.

Bu site herhangi bir dolandırıcılık girişimi değildir. Zaten dünyanın en güvenilir yayın platformlarından biri olan Google Blogger altyapısını kullanmaktadır. Burada herhangi bir gizli üyelik sistemi, aldatıcı yönlendirme veya insanları yanıltmaya yönelik bir yapı bulunmamaktadır.

Destek istememin tek nedeni; bu çalışmaları sürdürebilmek, yeni projeler üretebilmek ve hayatımı biraz daha insanca şartlarda devam ettirebilmektir.

Hayatım boyunca hiçbir insana, hiçbir hayvana ve hiçbir canlıya bilerek zarar vermemeye çalıştım.

Hatta bunu da yeterli görmüyorum.

Benim hedefim yalnızca "iyi bir insan" olarak görünmek değil; gerçekten daha iyi bir insan olabilmek.

Bu nedenle Budizm'e büyük bir yakınlık hissediyorum. Çünkü benim için Budizm, öncelikle daha fazla merhamet, daha fazla farkındalık, daha fazla sevgi ve daha az bencillik demektir.

Fakat bu, yalnızca Budist insanlara değer verdiğim anlamına gelmez.

Tam tersine...

Hangi dine, hangi inanca, hangi felsefeye veya hangi dünya görüşüne sahip olursa olsun; eğer bir insan insanlığa, hayvanlara, bitkilere ve doğaya bilinçli olarak zarar vermiyor; sevgi, saygı ve vicdanla yaşamaya çalışıyorsa, benim gözümde değerli ve saygındır.

Ben insanları etiketlerine göre değil, vicdanlarına göre değerlendirmeye çalışıyorum.

İşte bu yüzden yıllardır bu yolda yürümeye devam ediyorum.

Bu blog da aslında o yolculuğun bir parçasıdır.

Eğer çalışmalarımı değerli buluyor, bu yolculuğa küçük de olsa katkıda bulunmak istiyorsanız, yapacağınız her destek benim için yalnızca maddi bir yardım olmayacaktır.

Aynı zamanda emeklerimin karşılık bulduğunu hissettiren güçlü bir moral kaynağı olacaktır.

Benimle iletişim kurmak isteyen, sohbet etmek isteyen veya destek vermek isteyen insanlar; imkânlar ölçüsünde WhatsApp ve uygun diğer iletişim kanalları üzerinden bana ulaşabilirler.

Bu satırları okuduğunuz için teşekkür ederim.

İster destek olun, ister sadece blogumu takip edin, ister güzel dileklerinizi paylaşın...

Hepsi benim için çok kıymetlidir.

Hepinize sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Umarım yaşamınız huzurla, sağlıkla ve iyiliklerle dolu olur.

Tüm güzel dilekleriniz kabul olsun...

👁 ... kez okundu

Bu yazıyı paylaş:

Facebook WhatsApp Telegram X Gmail

THE MADNESS OF THE ERDOĞAN REGIME

 

**defeat.**Not Governing a Country, but Encircling a People

In Turkey, we are no longer merely discussing the governing style of a political administration. What stands before us is a regime that experiences the possibility of losing power as if it were a mortal fear; a regime that spreads this fear throughout every institution of the state and gradually transforms the country into a vast system of surveillance, prosecution, punishment, and intimidation.

The high-security intelligence facilities rising around Ankara, the enormous courthouse complexes, prisons, security campuses, and the steadily expanding police capacity cannot be regarded as unrelated investments. They are the concrete manifestations of the same political mentality.

The fact that the new headquarters of the National Intelligence Organization was officially named “The Fortress” is enough in itself to reveal how the regime perceives the world. In the institution’s official presentation, this name is openly associated with security, defense, authority, and power.

But the real question is this:

Against whom has this fortress been built?

Against foreign enemies?

Or against the citizens of the country who vote, object, take to the streets, demand their rights, and insist that election results be respected?

To claim that Turkey’s expanding security architecture exists solely to protect the country has now become an act of political naivety. During the same period, judicial independence has been severely eroded, opposition politicians have faced investigation after investigation, elected mayors have been removed from office, and journalists, students, and demonstrators have been detained on a mass scale.

Freedom House’s 2026 assessment states that judicial independence in Turkey has been gravely weakened and that the executive exercises powerful political control over the courts. The European Commission’s 2025 Türkiye Report also draws attention to regression in the rule of law, fundamental rights, and the judiciary.

This picture tells us one thing:

The regime is no longer governing the state; it is redesigning the state to protect its own future.

The police are being transformed from the police of society into the shield of those in power; the judiciary, from an institution of justice into a mechanism of political elimination; and prisons, from places intended to combat crime into architectural symbols of intimidation directed at the opposition.

What is being constructed in Turkey is not a legal order, but an order of obedience.

In this order, the law is a chain that lengthens or shortens according to the needs of those in power. The same act may be called freedom of expression when committed by a government supporter and a crime when committed by an opponent. The same words may be accepted as politics when spoken by someone close to the palace and become the subject of an investigation when spoken by an ordinary citizen.

The kind of citizen the regime wants is not one who thinks, but one who fears.

Not one who asks questions, but one who bows their head.

Not one who seeks justice, but one who accepts whatever is given.

Not one who understands the true meaning of the ballot box, but one who has been persuaded that elections are legitimate only when the government wins.

Because in the eyes of the Erdoğan regime, democracy is not the right of the people to change their government. Democracy is a ceremony tolerated only for as long as Erdoğan continues to emerge victorious from the ballot box.

When power is lost, the will of the electorate ceases to be called “the national will.” Instead, it is presented as an operation by foreign powers, a plan by terrorist organizations, an economic attack, or a conspiracy against the state.

The true madness of the regime begins here:

Identifying itself with the state, the state with the homeland, and the homeland with the political fate of a single man.

According to this mentality, if Erdoğan goes, the state collapses.

If the AKP loses an election, the country is occupied.

If the opposition wins, the nation has been defeated.

If the people object, they have been provoked.

If a student takes to the streets, they are a terrorist.

If a journalist asks a question, they are a traitor.

If an artist speaks, they must be targeted.

If a mayor wins an election, a case file must be prepared against them.

This is not politics.

This is a severe pathology of a regime that has turned the state into an extension of personal power.

The detention and subsequent imprisonment of Istanbul Mayor Ekrem İmamoğlu in March 2025 was described by human rights organizations as a politically motivated intervention that damaged the democratic process and the will of the voters. The detention and prosecution of hundreds of students and citizens during the protests that followed showed that the regime fears not only the ballot box, but also the streets, the youth, and public dissent.

The regime does not need so many instruments of repression because it is strong.

On the contrary, it is afraid because it knows that its legitimacy is decaying.

A truly strong government does not fear a student’s banner.

A genuinely legitimate administration can tolerate a journalist’s question.

A state that truly trusts its people does not try to fill public squares with barricades, cities with cameras, courthouses with political case files, and prisons with opponents.

But a regime ruled by fear sees every shadow as an enemy, every criticism as an attack, and every electoral defeat as a coup.

The security state descending upon Turkey is, in essence, a political shelter built by the Erdoğan regime against its own society.

The walls of this shelter are made not only of concrete, but also of fear.

Because the regime is afraid that one day people will demand an account not only for the economic destruction, but also for the humiliation, injustice, poverty, incompetence, and repression they have endured for years.

For this reason, it is not merely trying to govern the present; it is preparing for future social and political crises.

Larger police forces…

Broader intelligence powers…

Larger courthouses…

More prisons…

Tighter digital surveillance…

Broader definitions of crime…

Heavier propaganda…

All of these converge around one enormous fear:

The people ceasing to be afraid.

Because the true power of authoritarian regimes does not come from the number of police officers, the capacity of prisons, or the size of intelligence headquarters.

Their true power comes from convincing people that nothing can ever change.

“What difference would it make if I spoke?”

“What would change if I took to the streets?”

“What good would voting do?”

“No one can touch them.”

The greatest wall keeping the regime standing is precisely this sense of helplessness.

For years, the Erdoğan administration has instilled not only fear but also despair into Turkish society. It has taught people that it is not the state, but the government, that is powerful; not the law, but loyalty, that provides protection; not justice, but connections, that produce results.

In this way, civic consciousness has been replaced by a culture of submission, merit by obedience, law by command, and public morality by political loyalty.

The doors of the state have been opened to those close to power.

Critics have been excluded.

Those who refused to remain silent have been investigated.

Those who refused to bow have been demonized.

And while all of this was happening, every act of repression was marketed as “national security,” every act of plunder as “development,” every arbitrary decision as “survival,” and every violation of law as “the will of the nation.”

Yet the survival of a country does not mean keeping one man in office.

The survival of a country is the rule of law.

It is justice.

It is freedom.

It is the principle that institutions are greater than individuals.

It is the ability of leaders to come to power through elections and leave through elections.

It is the peaceful transfer of power.

The Erdoğan regime has done the exact opposite: it has presented its own continuity as if it were the continuity of Turkey itself.

For this reason, the issue facing the country today is not merely winning the next election. The real issue is returning the entire state apparatus, reshaped to protect the power of one man, back to the service of society.

Because as prisons grow, justice does not grow.

As courthouses grow, the rule of law does not grow.

As intelligence headquarters grow, the country’s sense of security does not grow.

As police capacity expands, the personal and property security of citizens does not improve.

The only things that grow are the fear of those in power and their capacity to repress society.

For this reason, describing what is happening merely as “authoritarianism” is no longer enough.

This is the madness of a regime that has abandoned the limits of reason, restraint, law, and legitimacy in the face of the possibility of losing power.

The madness of those who have taken the future of the country hostage to their own political future…

The madness of those who view millions of people as potential criminals…

The madness of those who regard winning elections as a right and losing them as a coup…

The madness of those who have piled all the resources of the state around the seat of a single man…

Yet at no point in history has any regime built on fear survived forever.

Fortresses fall.

Palaces empty.

Propaganda falls silent.

Once-feared names become ordinary.

Governments believed to be untouchable are eventually forced to answer for their actions.

What remains is the memory of societies.

One day, Turkey too will remember this dark period not only for its repression, but as a cautionary example of how deeply a regime can come to fear its own people.

Because the true enemy of the Erdoğan regime is not the opposition parties.

It is not journalists.

It is not students.

It is not artists.

It is not pensioners, workers, or citizens taking to the streets.

The true enemy of the Erdoğan regime is a people who have ceased to be afraid and have become aware of their own power.

And no fortress, no prison, no courthouse complex, and no propaganda machine can keep a people silent forever.

**When a regime begins building fortresses to protect itself from its own citizens, it has already declared its political **

___________________________________________________

ERDOĞAN REJİMİNİN CİNNETİ

Bir Ülkeyi Yönetmek Değil, Bir Halkı Kuşatmak

Türkiye’de artık yalnızca bir iktidarın yönetme biçimini tartışmıyoruz. Karşımızda, iktidarı kaybetme ihtimalini bir ölüm korkusu gibi yaşayan; bu korkuyu devletin bütün kurumlarına yayan; ülkeyi adım adım devasa bir gözetleme, yargılama, cezalandırma ve sindirme düzenine dönüştüren bir rejim bulunmaktadır.

Ankara’nın çevresinde yükselen yüksek güvenlikli istihbarat yapıları, devasa adliye kompleksleri, cezaevleri, güvenlik kampüsleri ve giderek büyüyen polis kapasitesi birbirinden bağımsız yatırımlar olarak görülemez. Bunlar, aynı siyasi zihniyetin betonlaşmış parçalarıdır.

MİT’in yeni merkezine bizzat “Kale” adı verilmiş olması bile rejimin dünyaya nasıl baktığını anlatmaya yeter. Kurumun resmî tanıtımında bu adın güvenlik, savunma, otorite ve iktidarı simgelediği açıkça belirtilmektedir.

Fakat asıl soru şudur:

Bu kale kime karşı kurulmaktadır?

Dış düşmanlara mı?

Yoksa oy veren, itiraz eden, meydanlara çıkan, hakkını isteyen, seçim sonucuna saygı gösterilmesini talep eden ülke vatandaşlarına karşı mı?

Türkiye’de büyütülen güvenlik mimarisinin, yalnızca ülkeyi korumak için oluşturulduğunu söylemek artık safdillik olur. Çünkü aynı dönemde yargı bağımsızlığı ağır biçimde aşınmış, muhalif siyasetçiler art arda soruşturmalara uğramış, seçilmiş belediye başkanları görevden uzaklaştırılmış, gazeteciler, öğrenciler ve göstericiler kitlesel biçimde gözaltına alınmıştır.

Freedom House’un 2026 değerlendirmesi, Türkiye’de yargı bağımsızlığının ciddi biçimde zedelendiğini ve yürütmenin mahkemeler üzerinde güçlü bir siyasi kontrol kurduğunu belirtmektedir. Avrupa Komisyonunun 2025 Türkiye Raporu da hukuk devleti, temel haklar ve yargı alanındaki gerilemeye dikkat çekmektedir.

Bu tablo bize şunu söylüyor:

Rejim artık devleti yönetmiyor; devleti kendi geleceğini koruyacak biçimde yeniden düzenliyor.

Polis toplumun polisi olmaktan çıkarılıp iktidarın kalkanına, yargı adaletin kurumu olmaktan çıkarılıp siyasi tasfiye aracına, cezaevleri suçla mücadelenin mekânı olmaktan çıkarılıp muhalefete verilmek istenen gözdağının mimari simgesine dönüştürülüyor.

Türkiye’de kurulmak istenen şey bir hukuk düzeni değil, bir itaat düzenidir.

Bu düzende hukuk, iktidarın ihtiyacına göre uzayıp kısalan bir zincirdir. Aynı eylem iktidar yanlısı tarafından yapıldığında ifade özgürlüğü, muhalif tarafından yapıldığında suç olabilir. Aynı söz saray çevresinden geldiğinde siyaset, sıradan bir yurttaştan geldiğinde soruşturma konusu hâline gelebilir.

Rejimin istediği vatandaş tipi düşünen insan değil, korkan insandır.

Soru soran değil, başını eğen insandır.

Hak arayan değil, kendisine verilenle yetinen insandır.

Sandığın gerçek anlamını bilen değil, seçimin yalnızca iktidarın kazanması hâlinde geçerli olduğuna inandırılmış insandır.

Çünkü Erdoğan rejiminin gözünde demokrasi, halkın iktidarı değiştirme hakkı değildir. Demokrasi, Erdoğan’ın sandıktan çıkmayı sürdürdüğü müddetçe katlanılan bir törendir.

İktidar kaybedildiğinde ise seçmen tercihi “milli irade” olmaktan çıkar; dış güçlerin operasyonu, terör örgütlerinin planı, ekonomik saldırı veya devlete karşı komplo olarak sunulur.

Rejimin asıl cinneti burada başlamaktadır:

Kendisini devletle, devleti vatanla, vatanı da tek bir kişinin siyasi kaderiyle özdeşleştirmek.

Bu zihniyete göre Erdoğan giderse devlet çöker.

AKP seçim kaybederse ülke işgal edilir.

Muhalefet kazanırsa millet yenilmiş olur.

Halk itiraz ederse kışkırtılmıştır.

Öğrenci sokağa çıkarsa teröristtir.

Gazeteci soru sorarsa haindir.

Sanatçı konuşursa hedef gösterilmelidir.

Belediye başkanı seçim kazanırsa dosyası hazırlanmalıdır.

Bu, siyaset değildir.

Bu, devleti kişisel iktidarın uzantısına dönüştüren ağır bir rejim hastalığıdır.

İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun Mart 2025’te gözaltına alınması ve ardından tutuklanması, insan hakları kuruluşları tarafından demokratik süreci ve seçmen iradesini zedeleyen, siyasal amaç taşıyan bir müdahale olarak değerlendirildi. Ardından başlayan protestolarda yüzlerce öğrenci ve yurttaşın gözaltına alınması ve yargılanması, rejimin sandıktan olduğu kadar sokaktan, gençlerden ve toplumsal itirazdan da korktuğunu gösterdi.

Rejim güçlü olduğu için bu kadar çok baskı aracına ihtiyaç duymuyor.

Tam tersine, kendi meşruiyetinin çürüdüğünü bildiği için korkuyor.

Gerçekten güçlü bir yönetim, bir öğrencinin pankartından korkmaz.

Gerçekten meşru bir iktidar, bir gazetecinin sorusuna tahammül eder.

Gerçekten halkına güvenen bir devlet, meydanları bariyerlerle, kentleri kameralarla, adliyeleri siyasi dosyalarla, cezaevlerini muhaliflerle doldurmaya çalışmaz.

Fakat korku içindeki bir rejim her gölgeyi düşman, her eleştiriyi saldırı ve her seçim yenilgisini darbe olarak görür.

Türkiye’nin üzerine çöken güvenlik devleti, esasen Erdoğan rejiminin kendi toplumuna karşı inşa ettiği siyasi bir sığınaktır.

Bu sığınağın duvarları betondan olduğu kadar korkudan yapılmıştır.

Çünkü rejim, günün birinde insanların yalnızca ekonomik yıkımın değil, yıllardır uğradıkları aşağılanmanın, adaletsizliğin, yoksulluğun, liyakatsizliğin ve baskının hesabını soracağından korkmaktadır.

Bu nedenle yalnızca bugünü yönetmeye çalışmıyor; gelecekte karşılaşabileceği toplumsal ve siyasi krizlere hazırlanıyor.

Daha büyük polis teşkilatları…

Daha geniş istihbarat yetkileri…

Daha büyük adliyeler…

Daha fazla cezaevi…

Daha sıkı dijital denetim…

Daha geniş suç tanımları…

Daha ağır propaganda…

Bütün bunlar tek bir büyük korkunun çevresinde birleşmektedir:

Halkın korkmayı bırakması.

Çünkü otoriter rejimlerin asıl gücü polis sayısından, cezaevlerinin kapasitesinden veya istihbarat merkezlerinin büyüklüğünden gelmez.

Asıl güçleri, insanların hiçbir şeyin değişmeyeceğine inanmasından gelir.

“Konuşsam ne olacak?”

“Sokağa çıksam ne değişecek?”

“Oy versem ne fayda edecek?”

“Bunlara kimse dokunamaz.”

Rejimin ayakta kalmasını sağlayan en büyük duvar, işte bu çaresizlik duygusudur.

Erdoğan yönetimi yıllar boyunca Türkiye toplumuna yalnızca korku değil, umutsuzluk da aşıladı. İnsanlara devletin değil, iktidarın güçlü olduğunu; hukukun değil, sadakatin koruma sağladığını; hakkın değil, bağlantının sonuç verdiğini öğretti.

Böylece vatandaşlık bilinci yerine kulluk kültürü, liyakat yerine biat, hukuk yerine emir, kamusal ahlak yerine siyasi sadakat yerleştirildi.

Devletin kapıları, iktidara yakın olanlara açıldı.

Eleştirenler dışlandı.

Susmayanlar soruşturuldu.

Boyun eğmeyenler şeytanlaştırıldı.

Ve bütün bunlar yapılırken her baskı “milli güvenlik”, her yağma “kalkınma”, her keyfîlik “beka”, her hukuksuzluk “millet iradesi” adı altında pazarlandı.

Oysa bir ülkenin bekası, tek bir adamın görevde kalması değildir.

Bir ülkenin bekası hukuktur.

Adalettir.

Özgürlüktür.

Kurumların kişilerden büyük olmasıdır.

Yöneticilerin seçimle gelip seçimle gidebilmesidir.

Bir iktidarın barış içinde değişebilmesidir.

Erdoğan rejimi ise tam tersini yaptı: Kendi devamlılığını Türkiye’nin devamlılığı gibi sundu.

Bu nedenle bugün rejimin karşısında duran mesele yalnızca bir sonraki seçimi kazanmak değildir. Asıl mesele, bir kişinin iktidarını korumak amacıyla dönüştürülmüş bütün devlet mekanizmasının yeniden toplumun hizmetine verilmesidir.

Çünkü cezaevleri büyürken adalet büyümüyor.

Adliyeler büyürken hukuk büyümüyor.

İstihbarat merkezleri büyürken ülkenin güven duygusu büyümüyor.

Polis kapasitesi artarken vatandaşın can ve mal güvenliği artmıyor.

Büyüyen tek şey iktidarın korkusu ve toplum üzerindeki baskı kapasitesidir.

Bu nedenle yaşanan sürece yalnızca “otoriterleşme” demek artık yetersiz kalmaktadır.

Bu, iktidarı kaybetme ihtimali karşısında akıl, ölçü, hukuk ve meşruiyet sınırlarını terk eden bir rejimin cinnetidir.

Ülkenin geleceğini kendi siyasi geleceğine rehin verenlerin cinneti…

Milyonlarca insanı potansiyel suçlu gibi görenlerin cinneti…

Seçim kazanmayı hak, seçim kaybetmeyi darbe sayanların cinneti…

Devletin bütün imkânlarını bir kişinin koltuğunun çevresine yığanların cinneti…

Fakat tarihin hiçbir döneminde korku üzerine kurulmuş hiçbir rejim sonsuza kadar yaşamamıştır.

Kaleler yıkılır.

Saraylar boşalır.

Propaganda susar.

Korkulan isimler sıradanlaşır.

Dokunulmaz sanılan iktidarlar hesap vermek zorunda kalır.

Geriye ise toplumların hafızası kalır.

Türkiye de bir gün bu karanlık dönemi yalnızca baskılarıyla değil, bir rejimin kendi halkından ne kadar korkabildiğinin ibret verici örneği olarak hatırlayacaktır.

Çünkü Erdoğan rejiminin asıl düşmanı muhalefet partileri değildir.

Gazeteciler değildir.

Öğrenciler değildir.

Sanatçılar değildir.

Emekliler, işçiler veya meydanlara çıkan yurttaşlar değildir.

Erdoğan rejiminin asıl düşmanı, korkmayı bırakan ve kendi gücünün farkına varan halktır.

Ve hiçbir kale, hiçbir cezaevi, hiçbir adliye kompleksi, hiçbir propaganda makinesi, bir halkın sonsuza kadar susmasını sağlayamaz.

Bir rejim kendi vatandaşlarından korunmak için kaleler inşa etmeye başladıysa, aslında çoktan siyasi yenilgisini ilan etmiş demektir.

Spartacus777

👁 ... kez okundu

Bu yazıyı paylaş:

Facebook WhatsApp Telegram X Gmail

TÜRKİYE'NİN SESSİZ ÇIĞLIKLARI...

 

Duyulmayan İntiharlar ve Görmezden Gelinen Bir Çöküş

BÖLÜM 1 / 3

Türkiye'de yaşanan birçok gerçeği ne ana akım medyada ne de büyük YouTube kanallarında görebilirsiniz. Haber değeri taşıdığı söylenen birçok olay ya hiç gündeme gelmez ya da yalnızca yüzeysel biçimde aktarılır. Oysa toplumun derinliklerinde yaşanan sessiz çöküş; rakamlarla ölçülemeyecek kadar büyük, istatistik tablolarına sığmayacak kadar ağırdır.

Ben bu blogu tam da bu yüzden yazıyorum.

Burada yalnızca gündemi değil; görünmeyen hayatları, sessiz çığlıkları, kimsenin konuşmak istemediği toplumsal yaraları ve insan ruhunda açılan derin çatlakları anlatmaya çalışıyorum.

Özellikle toplumun en alt gelir grubunda yaşayan milyonlarca insanın içinde bulunduğu tablo, dışarıdan bakıldığında tam anlamıyla görülemiyor. Ekonomik sıkıntılar artık yalnızca yoksulluk anlamına gelmiyor; aynı zamanda insanların ruh sağlığını, aile ilişkilerini, umutlarını ve geleceğe dair inançlarını da tüketiyor.

Her geçen gün daha fazla insanın psikolojisi bozuluyor. Öfke, kaygı, umutsuzluk ve tükenmişlik sıradan duygular hâline geliyor. Şiddet eğilimleri artıyor, insanlar birbirini anlamaktan uzaklaşıyor ve toplumsal gerginlik adeta bulaşıcı bir hastalık gibi yayılıyor.

Bu yazı bir siyasi propaganda metni değildir.

Bu satırlar; yıllardır bu toplumun içinde yaşayan, çalışan, gözlem yapan ve yaşadıklarıyla yavaş yavaş tükenen sıradan bir insanın tanıklığıdır.

---

Ekonomik Çöküşün İnsan Hayatına Etkisi

2023 yılında Adalet ve Kalkınma Partisi hükümeti, kamuoyunda EYT (Emeklilikte Yaşa Takılanlar) olarak bilinen düzenlemeyi yürürlüğe koydu. 8 Eylül 1999 öncesinde sigorta girişi bulunan ve gerekli prim gününü tamamlayan milyonlarca insan emekli olabildi. Ben de bu kişilerden biriyim.

2023 yılının Mayıs ayında, hatırladığım kadarıyla yaklaşık 5.500 TL emekli maaşı almaya başladım. Çok kısa bir süre sonra bu rakam 7.500 TL seviyesine yükseldi.

İlk bakışta bu artış olumlu gibi görünüyordu.

Fakat gerçek hayat, devletin açıkladığı rakamlardan çok farklıydı.

Türkiye'de emekli maaşlarına yapılan zam oranları büyük ölçüde TÜİK'in açıkladığı enflasyon verilerine göre belirleniyordu. Ancak uzun yıllardır toplumun önemli bir kesimi, TÜİK'in açıkladığı resmi enflasyonun gerçek hayatı yansıtmadığına inanıyor. Ben de bu görüşü paylaşanlardan biriyim.

Benim gözlemime göre market raflarındaki fiyatlar, kiralar, elektrik ve doğalgaz faturaları, ulaşım giderleri, akaryakıt fiyatları ve günlük yaşamın neredeyse bütün temel ihtiyaçları açıklanan resmi enflasyondan çok daha hızlı artıyordu.

Etiketler neredeyse her hafta değişiyordu.

Faiz oranları yükseliyor, köprü ve otoyol geçiş ücretleri artıyor, akaryakıt sürekli zamlanıyor, alkollü içkilere peş peşe yüksek vergiler getiriliyor ve dolaylı vergiler toplumun her kesimini giderek daha fazla eziyordu.

Buna karşılık emekli maaşlarındaki artışlar, gerçek hayat pahalılığı karşısında her geçen gün daha da yetersiz kalıyordu.

Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki mesele yalnızca düşük maaş değildi.

Asıl mesele, insanların her geçen gün biraz daha yoksullaşırken aynı zamanda bunun normal bir durum gibi kabul ettirilmeye çalışılmasıydı.

---

Ekonomik Krizin Ötesinde Bir Toplumsal Çöküş

Ancak Türkiye'de yaşanan sorun yalnızca ekonomik kriz değildir.

Aslında ekonomik kriz, çok daha büyük bir toplumsal hastalığın yalnızca görünen yüzüdür.

Benim gözlemime göre asıl çöküş, insanların zihinlerinde yaşanıyor.

Yıllardır toplum; siyasal, dinsel, mezhepsel ve kültürel kimlikler üzerinden sürekli kutuplaştırılıyor. İnsanlar ortak sorunlarını konuşmak yerine birbirlerini düşman olarak görmeye teşvik ediliyor. Aynı mahallede yaşayan insanlar bile artık birbirine kuşkuyla bakıyor.

Bunun en ağır sonuçlarından biri ise düşünme yetisinin giderek körelmesi oldu.

Sorgulamayan, araştırmayan, yalnızca kendisine söyleneni doğru kabul eden büyük kitleler oluşmaya başladı. Eğitim sistemindeki kronik sorunlar, bilimsel düşünceden uzaklaşılması ve eleştirel aklın giderek zayıflaması bu süreci daha da hızlandırdı.

Sonuçta ortaya öfkeli ama neye öfkelendiğini tam olarak bilmeyen; mutsuz ama mutsuzluğunun gerçek nedenlerini göremeyen milyonlarca insan çıktı.

Bugün Türkiye'de mafyatik cinayetler, organize suç örgütleri, kadın cinayetleri, çocuk istismarları, yolsuzluk iddiaları ve ağır adli olaylar artık toplumun büyük bir bölümünü şaşırtmıyor.

Asıl tehlikeli olan da budur.

Bir toplum, kötülüğe alışmaya başladığında çürüme yalnızca kurumlarda değil, insanların vicdanlarında da başlamış demektir.

Ekonomik krizler bir gün aşılabilir.

Ancak vicdanını, adalet duygusunu ve ortak yaşam kültürünü kaybetmiş bir toplumun yeniden ayağa kalkması çok daha uzun yıllar alır.

İşte benim en büyük kaygılarımdan biri de budur.

TÜRKİYE'NİN SESSİZ ÇIĞLIKLARI

Duyulmayan İntiharlar ve Görmezden Gelinen Bir Çöküş

BÖLÜM 2 / 3

---

Benim Hikâyem

Şimdi biraz da kendimden bahsetmek istiyorum.

Belki bu satırları okuyan bazı insanlar, neden bu kadar karamsar yazdığımı ya da neden bu kadar derin bir tükenmişlik hissi taşıdığımı daha iyi anlayabilir.

Uzun yıllardır ağır bir zihinsel ve duygusal yorgunluğun içindeyim.

Bu sıradan bir yorgunluk değil.

Tatille, birkaç gün dinlenmeyle ya da güzel sözlerle geçecek bir durum da değil.

Bugün psikoloji literatüründe "tükenmişlik sendromu" olarak tanımlanan ruh hâline çok yakın bir yerde olduğumu hissediyorum.

Bundan önce çalıştığım iş yerinde tam on yıl boyunca hiç ara vermeden çalıştım.

Orada yaşadığım en ağır olaylardan biri ise üretim bölümünde meydana gelen büyük bir patlamaydı.

Her gün aynı masada yemek yediğim, aynı koridorlarda yürüdüğüm, selamlaştığım iki arkadaşımı o patlamada kaybettim.

Ben hâlâ bunun önlenebilir olduğuna inanıyorum.

Bana göre orada ciddi ihmaller vardı.

O olay yalnızca bir iş kazası değildi.

Benim hayatımda derin bir kırılma noktasıydı.

İnsan bazen tek bir olayla yaşlanır.

Ben de o gün biraz daha yaşlandım.

Patlamadan sonra aynı iş yerinde yaklaşık beş yıl daha çalışmaya devam ettim.

Ama bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki aslında oradan ayrıldığım gün değil, o patlamanın yaşandığı gün o iş yerinden kopmuştum.

Sadece bedenim çalışmaya devam ediyordu.

Ruhum ise çoktan orayı terk etmişti.

İçimde sessizce ölen bir şey vardı.

Ve o şey bir daha hiç geri gelmedi.

---

Annem...

İşten ayrıldıktan sonra aldığım kıdem tazminatının önemli bir kısmıyla annemi her şey dahil bir tatile götürdüm.

Bugün geriye dönüp baktığımda verdiğim en doğru kararlardan birinin bu olduğunu düşünüyorum.

Çünkü para yeniden kazanılabilir.

Ama annenizle geçirebileceğiniz zamanın telafisi yoktur.

Yıllar boyunca annemi defalarca hastanelere taşıdım.

Onun hastalıklarına, korkularına ve yavaş yavaş tükenişine tanıklık ettim.

Bir evladın yaşayabileceği en ağır çaresizliklerden biri budur.

Sevdiğiniz insanın gözlerinizin önünde yavaş yavaş elinizden kayıp gitmesi...

Ve bir gün onu sonsuza kadar kaybetmeniz...

Annemin vefat ettiği gün hayatımdaki en büyük sessizliklerden biri başladı.

İnsan bazen kalabalıkların içinde bile yapayalnız kalabiliyor.

Ben bunu çok iyi öğrendim.

---

Ailem Beni Hiç Anlayamadı

Belki bunu söylemek ağır gelebilir ama yıllar boyunca ailem de içinde bulunduğum ruh hâlini hiçbir zaman tam anlamıyla anlayamadı.

Belki de anlamak istemedi.

Özellikle kardeşlerim, yaşadığım ekonomik sıkıntıların tek sorumlusu olarak beni gördüler.

Onlara göre hayatımda yaşanan bütün olumsuzlukların nedeni yalnızca benim yanlış kararlarımdı.

Sanki içinde yaşadığımız ekonomik düzenin, düşük ücretlerin, yüksek enflasyonun, ağır çalışma koşullarının ve ülkenin genel gidişatının hiçbir etkisi yokmuş gibi davrandılar.

Oysa gerçek hayat böyle işlemiyor.

İnsan yalnızca kendi yaptığı tercihlerden ibaret değildir.

İnsan, içinde yaşadığı sistemin de ürünüdür.

Bugün milyonlarca insan benzer sıkıntıları yaşıyorsa bunun nedeni yalnızca bireysel hatalar olamaz.

Aynı düzen içinde yaşayan milyonlarca insanın aynı sorunları yaşaması, ortada yapısal bir problem olduğunu gösterir.

Borçlarım giderek büyüdü.

Sonunda ortak hisseli küçük evimizi satmak zorunda kaldık.

Bugün ise paylaşımlı bir evde kiracı olarak yaşıyorum.

Bunu yazarken utanmıyorum.

Çünkü utanması gereken, yıllarca çalışan insanların yaşlandıklarında güven içinde yaşayabilecekleri bir evi bile koruyamadıkları bir düzen olmalıdır.

---

Bugünkü Hayatım

Bugün bir villa ve geniş bir arazi içerisinde bekçi olarak çalışıyorum.

Aldığım ücret, asgari ücretin çok az üzerinde sayılabilecek bir seviyede.

Üstelik bu ücretin içinde yemek de var, yol masrafı da var deniliyor.

Yani görünürde tek maaş alıyorsunuz ama aslında bütün giderlerinizi onun içinden karşılamak zorundasınız.

Elbette biliyorum...

Benden çok daha ağır şartlarda yaşayan insanlar var.

Bunu hiçbir zaman inkâr etmedim.

Ama başkalarının benden daha kötü durumda olması, benim yaşadığım acıları ortadan kaldırmıyor.

Acı, yarış değildir.

İnsan kendi yükünü taşır.

Ve herkesin omzundaki yük, kendisine göre ağırdır.

---

Metro İstasyonlarında Sessizce Ölen İnsanlar

Son bir yıl içerisinde işe gidip gelirken kullandığım metro hatlarında unutamadığım olaylar yaşadım.

Benim bizzat bildiğim en az beş kişi, farklı metro istasyonlarında kendilerini tren raylarına atarak yaşamlarına son verdi.

Belki resmi kayıtlarda bunlar yalnızca birkaç satırlık haber olarak yer aldı.

Belki birkaç saat sonra unutuldu.

Ama ben unutamadım.

Çünkü her intihar, yalnızca bir insanın ölümü değildir.

Aynı zamanda bir toplumun başarısızlığının sessiz ilanıdır.

İnsan kolay kolay ölmek istemez.

İnsan yaşamak ister.

Sevmek ister.

Üretmek ister.

Hayal kurmak ister.

Ancak bir gün gelir; içinde bulunduğu karanlık, geleceğe dair bütün umutlarını yutar.

İşte o zaman ölüm, bazı insanlar için yaşamaktan daha kolay görünmeye başlar.

Bence toplum olarak en büyük yanılgımız da burada başlıyor.

İntiharları yalnızca bireysel psikolojik sorunlar olarak görüyoruz.

Oysa birçok intiharın arkasında yoksulluk, yalnızlık, umutsuzluk, dışlanmışlık, borçlar, gelecek kaygısı ve giderek ağırlaşan yaşam koşulları bulunuyor.

Bunları konuşmadan yalnızca "kişisel sorun" demek, gerçeğin yalnızca küçük bir kısmını görmek olur.

---

Birbirimizi Gerçekten Tanımıyoruz

Şimdi yazacaklarım belki bazı insanları rahatsız edecek.

Rahatsız olacak olanlar da olsun.

Çünkü bazen gerçekler, insanları rahatlatmak için değil; uyandırmak için söylenir.

Benim gözlemime göre insanlar artık ne kendilerini tanıyor ne de karşısındaki insanı anlamaya çalışıyor.

Birkaç dakikalık gözlemlerle, birkaç cümleyle ya da insanların maddi durumlarına bakarak onlar hakkında kesin hükümler veriyoruz.

İnsanları anlamaya çalışmıyoruz.

Onları etiketliyoruz.

Yargılıyoruz.

Küçümsüyoruz.

Ve çoğu zaman bunu büyük bir özgüvenle yapıyoruz.

Oysa gerçekte insanların hayatı hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyoruz.

Bir insanın kaç gece uykusuz kaldığını...

Kaç kez borcunu ödeyemediğini...

Kaç kez annesini hastaneye taşıdığını...

Kaç kez sessizce ağladığını...

Kaç kez yaşamaktan vazgeçmeyi düşündüğünü...

Bilmiyoruz.

Ama yine de onun hayatı hakkında hüküm vermekten çekinmiyoruz.

İşte bana göre modern toplumun en büyük ahlaki sorunlarından biri de budur.

İnsanları anlamaya çalışmadan onlar hakkında karar vermek...

Ve bunu normal kabul etmek.

TÜRKİYE'NİN SESSİZ ÇIĞLIKLARI

Duyulmayan İntiharlar ve Görmezden Gelinen Bir Çöküş

BÖLÜM 3 / 3 (FİNAL)

---

Bir Simülasyon Cennetinin Dışında Kalanlar

Yıllardır İstanbul'da yaşarken sık sık Kemer Country örneğini düşünürüm.

Burası benim için yalnızca lüks villaların bulunduğu bir yer değildir.

Aynı zamanda içinde yaşadığımız ekonomik ve sınıfsal düzenin küçük bir simgesidir.

Yüksek duvarlarla çevrilmiş, güvenlik görevlileri tarafından korunan, yemyeşil bahçeleri, göletleri ve büyük villalarıyla adeta dış dünyadan koparılmış ayrı bir evren...

Ben bazen oraya baktığımda insanların kendilerine küçük bir yapay cennet inşa etmeye çalıştıklarını düşünüyorum.

Fakat bu cennetin var olabilmesi için, dışarıda milyonlarca insanın giderek ağırlaşan bir hayatın içinde yaşamaya devam etmesi gerekiyor.

İşte bana göre asıl trajedi burada başlıyor.

Birileri kendisini sistemin dışında tutarak mutlu olabileceğine inanıyor.

Oysa hepimiz aynı gemideyiz.

Bugün yüksek duvarların arkasında kendini güvende hissedenler de yarın bu toplumun ürettiği sorunlardan kaçamayacaklarını anlayacaklar.

Çünkü adaletsizlik yalnızca yoksulları değil, eninde sonunda bütün toplumu zehirler.

Hiçbir yüksek duvar, çökmekte olan bir toplumdan sonsuza kadar koruyamaz.

---

Değişim Bir Anda Gelmez

Bana ilham veren yazarlardan biri Ender Helvacıoğlu'dur.

Özellikle "Devrimin Denklemleri" isimli kitabının arka kapağında yer alan şu benzetmeyi son derece anlamlı buluyorum:

"Devrim, bir ton balçığın içindeki bir gram radyumu ayrıştırmak gibidir."

Bu benzetme, Marie Curie'nin tonlarca cevherin içinden sabırla radyumu ayırmasına yapılan güçlü bir göndermedir.

Toplumsal dönüşüm de bana göre böyledir.

Özellikle Türkiye gibi köklü devlet geleneğine sahip toplumlarda zihinsel değişim kısa sürede gerçekleşmez.

Belki onlarca yıl...

Belki bir asır...

Belki daha da uzun bir zaman gerekir.

Fakat tarih bize aynı zamanda şunu da öğretmiştir:

Gerçek değişimler başladığında, yıllarca sarsılmaz görünen düzenler bazen çok kısa süre içinde çöker.

Uzun süre hiçbir şey olmuyormuş gibi görünür.

Sonra bir gün, yılların birikimi aynı anda harekete geçer.

Ben buna inanıyorum.

Belki ben göremeyeceğim.

Belki buna tanıklık edemeyeceğim.

Ama Türkiye toplumunun bir gün daha özgür, daha vicdanlı, daha sorgulayan ve daha bilinçli bir zihinsel dönüşüm yaşayacağına inanıyorum.

Ve o gün geldiğinde yalnızca siyaset değil; insanların birbirine bakışı da değişecek.

İşte o zaman bugün kendilerine küçük yapay cennetler kurduklarını sananlar da gerçek huzurun yüksek duvarların arkasında değil; adaletin, eşitliğin ve insan onurunun içinde olduğunu anlayacaklar.

---

Budizm Benim İçin Bir Kaçış Değil, Bir Arayıştır

Bütün bu yaşadıklarımdan, yıllar boyunca yaptığım araştırmalardan ve kendi iç hesaplaşmalarımdan sonra Budizm'i benim için anlamlı bir yaşam yolu olarak görmeye başladım.

Ben Budizm'i dünyadan kaçmak için değil, insan kalabilmek için önemsiyorum.

Çünkü bana göre Budizm; başkalarına hükmetmeyi değil kendini geliştirmeyi, öfkeyi değil merhameti, fanatizmi değil sorgulamayı, tüketmeyi değil sade yaşamayı öğütleyen derin bir öğretidir.

İşte bütün yaşadıklarımdan ve uzun yıllar boyunca yaptığım araştırmalardan sonra, Budizm'i benim için bir kurtuluş yolu olarak görmeye başladım.

Bu çürümüş toplumsal döngünün içinde her gün aynı zihinsel işkenceyi yaşayarak ömrümü tüketmektense, çok daha sade ve mütevazı bir hayatı seçebilirim.

Belki küçük bir odada yaşayacağım.

Belki maddi olarak bugünkünden bile daha sınırlı imkânlara sahip olacağım.

Belki hiçbir zaman zengin olmayacağım.

Ama ruhumu her gün biraz daha tüketen bu kısır döngünün içinde yaşamaktansa, bir Budist tapınağında öğrenmeyi, çalışmayı, hizmet etmeyi ve elimden geldiğince faydalı olmayı tercih ederim.

Çünkü artık aradığım şey para değildir.

Şöhret değildir.

Gösterişli bir hayat hiç değildir.

Ben yalnızca huzuru arıyorum.

Ve içimde uzun zamandır susmayan bir ses var.

O ses bana sürekli aynı şeyi söylüyor.

"Artık başka bir yolda yürüme zamanı geldi..."

Ruhum...

İç sesim...

Bana bunu söylüyor.

Ve ben hayatımın hiçbir döneminde iç sesimi bugün olduğu kadar güçlü duymamıştım.

---

Son Söz

Belki bazı insanlar bu satırlara katılmayacak.

Belki bazıları beni fazla karamsar bulacak.

Belki de bazıları bütün bunların yalnızca kişisel hayal kırıklıkları olduğunu düşünecek.

Buna saygı duyarım.

Ben yalnızca gördüklerimi...

Yaşadıklarımı...

Ve hissettiklerimi yazıyorum.

Bu yazı kimseye nefret kusmak için yazılmadı.

Kimseyi aşağılamak için de yazılmadı.

Belki bir gün, kendisini yalnız hisseden bir insan bu satırları okur ve...

"Ben de aynı şeyleri hissediyorum."

der diye yazıldı.

Eğer bunu başarabilirsem, bu yazının amacına ulaştığına inanacağım.

Ve eğer bir gün bu ülkeden ayrılabilirsem...

Arkamda nefret bırakarak değil;

Daha merhametli, daha bilinçli ve daha huzurlu bir insan olabilme umuduyla ayrılmak istiyorum.

Çünkü insan bazen doğduğu ülkeyi değil...

Ruhunun yaşayabileceği yeri arar.

Ben de uzun zamandır onu arıyorum.

---

Kapanış

Belki bu satırlar hiçbir şeyi değiştirmeyecek.

Belki dünya yarın yine aynı acılarla uyanacak.

Ama bir kişi bile durup düşünürse...

Bir kişi bile kendisini bu satırlarda bulursa...

Bir kişi bile "yalnız değilmişim" diyebilirse...

Bu yazı görevini yerine getirmiş olacaktır.

Çünkü bazen...

Bir insanın sessiz çığlığı, bin kişinin yüksek sesinden daha güçlüdür.

Sevgiyle, saygıyla ve umutla...

Spartacus

____________________________________________________________

ENGLISH

THE SILENT SCREAMS OF TURKEY

Unheard Suicides and the Collapse No One Wants to See

PART 1 / 3

There are many realities in Turkey that you will never see on mainstream television or hear discussed by the country's largest YouTube channels.

Some stories never become headlines.

Others appear briefly before disappearing beneath the endless flow of daily political debates and sensational news.

Yet beneath that surface, another Turkey exists.

A Turkey filled with silent suffering, invisible struggles, and countless people who continue living without anyone truly noticing what they are carrying inside.

This is why I write.

This blog is not about politics alone.

It is not merely about economics, nor is it an attempt to convince anyone to adopt my opinions.

It is simply the testimony of an ordinary man who has spent years observing his country, his society, and himself while slowly watching hope disappear from the lives of millions of people.

The deepest crisis in Turkey today is not only economic.

The deepest crisis is psychological.

Every year more people become exhausted, anxious, angry and hopeless.

Violence is becoming ordinary.

Empathy is becoming rare.

People no longer try to understand each other.

Instead, they judge one another before listening.

Fear replaces dialogue.

Hatred replaces compassion.

And little by little, an entire society begins to lose its emotional balance.

To me, this is far more frightening than inflation itself.

---

When Poverty Becomes Psychological

In 2023, the Turkish government introduced a major retirement reform known as EYT, allowing millions of citizens who had fulfilled certain employment requirements to retire earlier than previously permitted.

I was one of them.

My first pension payment was approximately 5,500 Turkish Lira per month.

A short time later, it increased to around 7,500 Turkish Lira.

On paper, this looked like progress.

In reality, it was something very different.

Retirement payments in Turkey are largely adjusted according to the official inflation figures published by the Turkish Statistical Institute (TÜİK).

However, many citizens—including myself—believe that these official numbers fail to reflect the actual cost of everyday life.

Every visit to a supermarket seemed more expensive than the last.

Food prices changed constantly.

Fuel prices continued to rise.

Electricity, transportation, rent and basic necessities became increasingly difficult to afford.

Taxes expanded into almost every aspect of daily life.

Yet pensions never seemed to catch up with reality.

What troubled me most was not simply earning less money.

It was watching millions of elderly people become poorer month after month while being told that everything was improving.

There comes a point where poverty is no longer measured by numbers.

It begins to affect dignity.

Self-confidence.

Mental health.

Hope itself.

That, in my opinion, is where the real crisis begins.

---

Beyond Economics

Many people outside Turkey assume that the country's biggest challenge is inflation.

I disagree.

Inflation is only one symptom.

The illness runs much deeper.

Over many years, society has become increasingly divided along political, religious and ideological lines.

Instead of solving common problems together, people have gradually been encouraged to see one another as enemies.

Critical thinking has weakened.

Questioning authority has become less common.

Scientific reasoning often gives way to emotional reactions and political loyalty.

As a result, millions of people find themselves living in a permanent state of tension.

Organized crime...

Corruption...

Violence against women...

Growing social anger...

These stories no longer shock society as much as they once did.

That may be the most alarming change of all.

Because when a society slowly becomes accustomed to injustice, violence and despair, the damage is no longer limited to institutions.

It reaches something much deeper.

It reaches the conscience of the people themselves.

Economic crises can eventually be overcome.

Currencies recover.

Markets stabilize.

Governments change.

But rebuilding a society that has lost empathy, trust and moral responsibility may take generations.

That is the future I fear far more than inflation itself.

THE SILENT SCREAMS OF TURKEY

Unheard Suicides and the Collapse No One Wants to See

PART 2 / 3

---

My Story

Perhaps some people who read these words will better understand why I often sound tired, disappointed or even hopeless.

What I carry inside is not ordinary fatigue.

It is not something that disappears after a vacation or a few days of rest.

For many years, I have lived with what psychologists would probably describe as burnout.

Not because I worked hard for a few months...

But because I spent years trying to survive in a system that slowly exhausted every part of me.

Before my current job, I worked for ten consecutive years at the same company.

Like millions of ordinary workers, I simply wanted to earn an honest living.

Then one day everything changed.

There was a major explosion at the factory.

Two colleagues with whom I shared meals almost every day lost their lives.

I still believe that tragedy could have been prevented.

In my opinion, there were serious failures and negligence.

That day was not only an industrial accident.

It became one of the deepest turning points of my life.

Sometimes people do not grow old because of time.

Sometimes a single day ages them forever.

I continued working there for another five years.

But the truth is...

The day I emotionally left that workplace was not the day I resigned.

It was the day those two men died.

From that moment on, only my body continued going to work.

Something inside me had already left.

Something never returned.

---

My Mother

After leaving that job, I received compensation for my years of work.

I used a significant part of that money to take my mother on an all-inclusive holiday.

Looking back today, I believe it was one of the best decisions I ever made.

Money can always be earned again.

Time with your mother cannot.

For years I accompanied her from one hospital to another.

I watched illness slowly steal her strength.

I witnessed the helplessness that every son fears.

Then one day...

She was gone.

There are moments in life when silence becomes heavier than words.

Losing my mother was one of those moments.

No matter how many people stand around you...

There are kinds of loneliness that nobody else can enter.

---

Nobody Really Understood

One of the hardest truths I have accepted is that even the people closest to us do not always understand what we are living through.

My family never truly understood my psychological exhaustion.

Perhaps they could not.

Perhaps they simply did not want to.

My financial struggles were often seen as nothing more than the result of my own bad decisions.

As if low wages...

High inflation...

Economic instability...

And the system itself had played no role at all.

But life is never that simple.

Human beings are shaped not only by their personal choices...

They are also shaped by the environment in which they struggle to survive.

When millions of people experience the same difficulties at the same time, we should ask whether the problem lies only within individuals...

Or whether something much larger is failing.

Eventually my debts became overwhelming.

Our small jointly owned family apartment had to be sold.

Today I live in a shared rented apartment.

I do not write these words with shame.

Because I believe shame belongs elsewhere.

It belongs to a system in which people may work honestly for decades and still lose the security of having a place they can truly call home.

---

My Present Life

Today I work as a security guard on a large private property with villas and extensive gardens.

My salary is only slightly above the minimum wage.

Meals...

Transportation...

Most daily expenses...

Everything comes out of the same limited income.

Of course, I know there are people living under even harsher conditions than mine.

I have never denied that reality.

But another person's suffering does not erase my own.

Pain is not a competition.

Every person carries a weight that cannot be measured by someone else's standards.

---

The People I Never Forgot

During the past year, while travelling to work on the Istanbul metro, I witnessed something I wish I could erase from my memory.

At least five different people, at different stations, ended their lives by throwing themselves onto the railway tracks.

Those are only the cases I personally know about.

Perhaps they became short news reports.

Perhaps people forgot them the following day.

I could not.

Because every suicide is more than the death of an individual.

It is also a silent announcement that something within society has failed.

People are born wanting to live.

They want to love.

To create.

To dream.

To hope.

Only when despair becomes stronger than hope does death begin to look like an escape.

That is why I believe suicide should never be viewed only as an individual psychological issue.

Behind many suicides lie poverty...

Loneliness...

Debt...

Isolation...

The loss of dignity...

And a future that no longer seems worth believing in.

If we refuse to see those realities, we understand only a small part of the truth.

---

We Judge Before We Understand

There is something else that deeply troubles me.

Modern society has become incredibly quick to judge.

People form opinions about others after only a few minutes.

A few words.

A job title.

A financial situation.

A political opinion.

Very few people ask what another human being has actually lived through.

How many sleepless nights?

How many unpaid bills?

How many hospital corridors?

How many silent tears?

How many moments standing on the edge of giving up?

We simply do not know.

Yet we continue judging as though we understand everything.

To me, this is one of the greatest moral failures of modern society.

Not ignorance itself...

But the confidence with which people judge lives they know almost nothing about.

THE SILENT SCREAMS OF TURKEY

Unheard Suicides and the Collapse No One Wants to See

PART 3 / 3 (FINAL)

---

Outside the Walls of a Manufactured Paradise

For many years, one place in Istanbul has often occupied my thoughts.

It is called Kemer Country, an exclusive residential community filled with luxurious villas, private security, artificial lakes and perfectly maintained gardens.

To many people it represents success.

To me, it represents something else.

It symbolizes the illusion that a small minority can isolate themselves from the consequences of the society surrounding them.

Whenever I look at places like this, I cannot help thinking that some people have built themselves a private paradise.

A paradise protected by walls, cameras and security guards.

But every paradise built upon growing inequality carries a hidden illusion.

It assumes that suffering will always remain outside the gates.

History repeatedly proves otherwise.

No wall is high enough to protect people forever from a society that is slowly collapsing beneath them.

When justice weakens...

When trust disappears...

When hope dies...

Eventually the consequences reach everyone.

The walls remain standing.

But the illusion behind them slowly crumbles.

---

Real Change Takes Time

One writer whose ideas have deeply influenced me is Ender Helvacıoğlu.

In the introduction to one of his books, he uses a remarkable metaphor:

"Revolution is like extracting one gram of radium from a ton of mud."

I have never forgotten those words.

They remind us that profound social transformation is never quick.

It demands patience.

Persistence.

Generations of thought.

Generations of sacrifice.

Countries with deeply rooted traditions rarely change overnight.

Sometimes decades pass without visible progress.

Sometimes an entire century.

Yet history also teaches another lesson.

There are moments when years of silent accumulation suddenly become impossible to contain.

When societies awaken...

The transformation can appear almost unstoppable.

Perhaps I will never live long enough to witness such a day.

Perhaps my generation will not see it.

But I still believe that one day Turkish society will undergo a profound intellectual and moral transformation.

Not simply a political one.

A transformation in the way people think.

The way they treat each other.

The way they understand justice, freedom and human dignity.

When that day arrives, the greatest revolution will not happen inside parliament.

It will happen inside people's minds.

---

Why Buddhism?

After everything I have lived through...

After years of observing my country...

After countless hours spent reading philosophy, history, psychology and different spiritual traditions...

I gradually found myself drawn toward Buddhism.

Not because I wanted to escape reality.

Not because I was searching for another ideology.

But because I was searching for a different way of being human.

To me, Buddhism is not about worship.

It is not about fear.

It is not about obedience.

It is a path that encourages compassion instead of hatred.

Self-discipline instead of domination.

Awareness instead of fanaticism.

Simplicity instead of endless consumption.

Perhaps I am wrong.

Perhaps my understanding is incomplete.

But this is what Buddhism has come to mean for me.

After everything I have experienced, I began to see it as a possible path toward inner freedom.

I no longer wish to spend the rest of my life trapped inside the same exhausting cycle of work, debt, anxiety and emotional survival.

If one day I have the opportunity, I would gladly exchange comfort for peace.

I could live in a very small room.

I could own almost nothing.

I could dedicate myself to learning, working and serving within a Buddhist monastery.

Not because I believe such a life would be easy.

But because I believe it would be meaningful.

For the first time in many years, I feel that my inner voice is leading me somewhere rather than merely warning me.

That voice keeps repeating the same message:

"There is another way to live."

And for the first time in my life...

I am beginning to trust it.

---

Final Reflections

Some readers will disagree with everything I have written.

Others may see only pessimism.

Some may conclude that these pages are simply the personal frustrations of one ordinary man.

I understand those reactions.

I do not claim to possess absolute truth.

I simply describe what I have seen...

What I have lived...

And what I honestly feel.

This essay was never written to spread hatred.

Nor was it written to attack individuals.

It was written in the hope that somewhere, perhaps in another country, another human being might read these words and quietly say:

"I thought I was the only one who felt this way."

If that happens...

Then every hour I spent writing will have been worthwhile.

And if one day I truly leave Turkey...

I do not wish to leave carrying hatred.

I wish to leave carrying hope.

Not because I reject the people of my country.

But because I am searching for a place where my spirit can breathe.

A place where compassion is stronger than fear.

Where silence is not emptiness...

But peace.

Where life is measured not by wealth...

But by wisdom.

Perhaps that place exists.

Perhaps it does not.

But I have reached a point where I must at least try to find it.

---

Epilogue

Maybe these words will change nothing.

Maybe tomorrow the world will wake up exactly as it did today.

But if even one person pauses for a moment...

If even one lonely soul realizes they are not alone...

If even one human being begins to question the direction in which our societies are moving...

Then these pages will already have fulfilled their purpose.

Because sometimes...

The quietest scream carries farther than the loudest voice.

With respect...

With hope...

And with compassion.

Spartacus

👁 ... kez okundu

Bu yazıyı paylaş:

Facebook WhatsApp Telegram X Gmail