I want to leave this country. But my desire to leave is not because I dream of luxury, making more money, or living a more comfortable life like many people do. On the contrary, even if I were to face much harder conditions elsewhere, I no longer want to see, hear, and breathe within the atmosphere that is slowly consuming this society every single day.
Because I believe what is happening in this country is no longer just an economic crisis. It is a mental, moral, and spiritual collapse. The invisible darkness spreading across society, the growing anger, intolerance, ignorance, fanaticism, decay, and the feeling of a collective social madness are exhausting my soul. It feels as if a sick society is slowly destroying itself, and I am forced to witness it every day.
I honestly do not know how else to explain it…
My pain is not physical; it is deeply spiritual. I constantly feel emotionally exhausted. Sometimes hopelessness reaches into the deepest parts of a person’s soul. After a while, a human being wants to protect not only the body, but also the spirit.
My greatest dream is to go to Nepal and work in a Buddhist temple. Because for me, being Buddhist is not simply about belonging to a religion or doctrine. It means trying to become a truly good, mature, calm, and compassionate human being. I want to distance myself, at least a little, from the endless hatred, political fanaticism, meaningless conflicts, and destructive ambitions of this world.
I no longer want to stay here and be constantly forced to take sides. Because this system turns people either into angry fanatics or hopeless souls. Yet all I seek is peace.
However, in order to do this, I need to save money. And under the conditions in Türkiye, that feels extremely difficult — perhaps almost impossible. One of the reasons I created and continue to maintain this blog is exactly this. Through my current work and the small donations that may come through this platform, I hope to at least gather enough for travel expenses and a modest amount of money that could help me survive for some time after arriving there.
I hate money and the way capitalism enslaves the human spirit. But unfortunately, like billions of other ordinary people, we were born into this system and made dependent on it. Sometimes a person becomes a prisoner even of the things they hate most.
That is why, no matter how small the amount may be, your support through my coin accounts means not only financial help to me, but also a form of spiritual solidarity.
If I ever achieve this goal, I will publish a transparent list of all donations received and then close this blog entirely.
For security reasons, I cannot share my real name. But you may call me Spartacus.
With my deepest respect and love,
Spartacus
___________________________________________________________________________
TÜRKÇE
Bu ülkeden uzaklaşmak istiyorum. Ama benim bu ülkeden uzaklaşma isteğim, birçok insanın hayal ettiği gibi daha lüks bir yaşam sürmek, daha fazla para kazanmak ya da daha konforlu bir hayat yaşamak için değil. Aksine, belki çok daha zor şartlarda yaşayacak olsam bile artık burada yaşananları görmek, duymak ve her gün biraz daha ağırlaşan bu toplumsal atmosferin içinde nefes almaya çalışmak istemeyişimden kaynaklanıyor.
Çünkü bu ülkede artık yalnızca ekonomik bir kriz değil; zihinsel, ahlaki ve ruhsal bir çöküş yaşandığını düşünüyorum. Toplumun büyük bir kısmını sarmış olan o görünmez karanlığı, sürekli büyüyen öfkeyi, tahammülsüzlüğü, cehaleti, fanatizmi, çürümeyi ve adeta toplumsal bir cinnet hâlini görmek ruhumu yoruyor. Sanki hasta bir toplum, ağır ağır kendi kendini tüketiyor ve ben bunu her gün izlemek zorunda kalıyorum.
Bilmiyorum bunu daha nasıl anlatabilirim…
Ben fiziksel değil, daha çok ruhsal acılar çekiyorum. Sürekli yorgun hissediyorum. Moral bozukluğu bazen insanın iliğine kadar işleyebiliyor. İnsan bir noktadan sonra sadece bedenini değil, ruhunu da korumak istiyor.
En büyük hayalim Nepal’e gitmek ve bir Budist tapınağında çalışmak. Çünkü benim için Budist olmanın anlamı sadece bir dine ya da öğretiye ait olmak değil; gerçekten daha iyi, daha olgun, daha sakin ve daha merhametli bir insan olmaya çalışmak demek. Kendimi bu dünyanın bitmek bilmeyen nefretinden, politik fanatizminden, anlamsız kavgalarından ve insanı çürüten hırslarından biraz olsun uzaklaştırmak istiyorum.
Burada kalarak sürekli bir taraf olmaya zorlanmak istemiyorum. Çünkü bu düzen insanı ya öfkeli, ya fanatik, ya da umutsuz birine dönüştürüyor. Oysa ben sadece huzur arıyorum.
Fakat bunun için para biriktirmem gerekiyor. Ve Türkiye şartlarında bunu yapabilmek benim için çok zor, belki de neredeyse imkânsız gibi görünüyor. Bu blog sitesini düzenlememin nedenlerinden biri de aslında budur. Şu an yaptığım işten ve buradan gelecek küçük desteklerden elde edeceğim imkânlarla en azından yol masrafımı ve gittiğimde beni bir süre idare edebilecek mütevazı bir yaşam bütçesini oluşturabilmeyi umut ediyorum.
Paradan ve kapitalizmin insan ruhunu köleleştiren yapısından nefret ediyorum. Ama ne yazık ki milyarlarca insan gibi bizler de bu sistemin içine doğduk ve ona bağımlı hâle getirildik. İnsan bazen nefret ettiği şeyin bile esiri olabiliyor.
Bu yüzden, miktarı ne kadar küçük olursa olsun, coin hesaplarıma yapacağınız destekler benim için yalnızca maddi bir yardım değil; aynı zamanda ruhsal bir dayanışma anlamı taşıyor.
Eğer bir gün amacıma ulaşabilirsem, gelen bütün bağışları şeffaf bir şekilde listeleyip yayımlayacak ve ardından bu blogu kapatacağım.
Güvenlik nedeniyle gerçek adımı paylaşamıyorum. Ama bana Spartacus diyebilirsiniz.
En derin saygı ve sevgilerimle…
Spartacus