Never in my entire life have I wanted anything as deeply as I want this.
I want to leave the country where I currently live. And no matter what happens, I do not want my life to end here.
My desire is not driven by money, luxury, or the pursuit of a more comfortable life. As I have written many times on my blog, what I seek is not material wealth, but inner peace.
I know that the life waiting for me may be physically harder than the one I have now. I may have to work more, live more simply, and face many new challenges.
I accept that.
I am ready to leave my comfort behind.
I am ready to start over from nothing.
I am ready to work hard and endure difficulties.
If necessary, I am even ready to face death.
But I do not want to die here.
Over the years, both the personal hardships I have experienced and the suffering, injustice, and endless social trauma endured by countless kind and decent people around me have left deep wounds in my soul. I often feel trapped in a cycle where the same problems, the same pain, and the same disappointments repeat themselves without end.
I no longer want to live inside that cycle.
I want to spend the rest of my life in a Buddhist temple, living a simple, meaningful, and peaceful life. To me, Buddhism is not merely a philosophy that I admire; it is a path of personal growth, compassion, mindfulness, and inner transformation.
For this reason, I am reaching out to kind-hearted people around the world.
If you know of a Buddhist monastery, temple, community, or organization that might welcome someone who sincerely wishes to dedicate his life to learning, serving, and practicing Buddhism, I would be deeply grateful to hear from you.
There is a saying:
"Saving a person who truly deserves to be saved is like saving all of humanity."
Whether or not those are the exact words of an old proverb, I deeply believe in the spirit behind them.
I especially hope to hear from my Buddhist brothers and sisters in countries such as Nepal, Thailand, or anywhere else where Buddhist communities flourish.
My greatest wish is to spend the rest of my life working, serving, learning, and growing within a Buddhist temple.
I want this with all my heart.
With every part of my soul.
My inner voice is no longer whispering—it is roaring like a lion, telling me that this is the path I am meant to follow.
Never before have I felt my inner voice speak with such clarity, strength, and certainty.
So I sincerely ask everyone who reads these words:
Please write to me.
Please reach out.
Even a simple message of encouragement would mean more to me than you can imagine. Your advice, your guidance, your connections, your prayers, or any support you can offer may change the direction of my life forever.
To everyone who has taken the time to read this message, to everyone who understands what I am trying to express, I offer my deepest respect, my heartfelt gratitude, and my warmest greetings.
I truly hope that one day I will look back at these words from a peaceful place and quietly say to myself:
"Yes... I finally made it."
___________________________________________________
İç Sesim: Bu Ülkeden Mutlaka Çıkmam Lazım
Hayatımın hiçbir döneminde, hiçbir şeyi bu kadar derinden istemedim.
Bulunduğum ülkeden ayrılmak istiyorum. Ve ne olursa olsun, hayatımın burada son bulmasını istemiyorum.
Bu isteğimin temelinde para, lüks ya da daha rahat bir yaşam arzusu yok. Blogumda defalarca dile getirdiğim gibi; benim aradığım şey maddi kazanç değil, ruhsal huzurdur. Belki de gideceğim yerde bugün yaşadığımdan çok daha ağır fiziksel şartlarla karşılaşacağım. Daha fazla çalışacağım, daha sade yaşayacağım, daha fazla emek vereceğim. Bunların hiçbirinden korkmuyorum.
Buna hazırım.
Gerekirse bütün konforumu geride bırakırım.
Gerekirse yeniden sıfırdan başlarım.
Gerekirse büyük zorluklarla mücadele ederim.
Hatta gerekirse ölümü bile göze alırım.
Ama burada ölmek istemiyorum.
Yıllardır hem kendi yaşamımda karşılaştığım olaylar hem de vicdan sahibi milyonlarca insanın maruz kaldığı adaletsizlikler, bitmek bilmeyen toplumsal sorunlar ve derin travmalar ruhumda ağır izler bıraktı. Kendimi, sürekli aynı acıların ve aynı çıkmazların tekrar ettiği bir döngünün içinde hissediyorum.
Artık bu döngünün dışına çıkmak istiyorum.
Ben ömrümün geri kalanını bir Budist tapınağında, sade, üretken ve anlamlı bir yaşam sürerek geçirmek istiyorum. Budizm'i yalnızca ilgi duyduğum bir öğreti olarak değil, karakterimi geliştirecek, iç huzurumu güçlendirecek ve daha iyi bir insan olmama katkı sağlayacak bir yaşam yolu olarak görüyorum.
Bu nedenle buradan vicdan sahibi bütün iyi insanlara sesleniyorum.
Eğer bana yol gösterebilecek, bir kapı açabilecek, bir bağlantı kurabilecek ya da bu hayalime ulaşmam konusunda herhangi bir şekilde destek olabilecek insanlar varsa, lütfen benimle iletişime geçin.
Bir söz vardır:
"Gerçekten hak eden bir insanı kurtarmak, bütün insanlığı kurtarmak gibidir."
Bu sözün taşıdığı anlamın çok değerli olduğuna inanıyorum.
Bu nedenle dünyanın dört bir yanındaki Budist kardeşlerimden, özellikle de Nepal, Tayland ve benzeri Budist kültürünün yaşatıldığı ülkelerde yaşayan iyi insanlardan destek bekliyorum.
En büyük arzum; böyle bir ülkede, bir Budist tapınağında ömür boyu çalışmak, hizmet etmek, öğrenmek ve Budizm yolunda ilerlemektir.
Bunu gerçekten çok ama çok istiyorum.
Bütün ruhumla istiyorum.
İçimdeki ses artık fısıldamıyor; adeta bir aslan gibi kükreyerek bana aynı şeyi söylüyor:
"Git. Artık gitmen gerekiyor."
Hayatım boyunca iç sesimi birçok kez dinledim. Ama hiçbir zaman onun bu kadar güçlü, bu kadar kararlı ve bu kadar doğru olduğunu hissetmedim.
Bu nedenle bu satırları okuyan herkese içtenlikle sesleniyorum.
Bana yazın.
Benimle iletişime geçin.
Sadece birkaç satırlık moral veren bir e-posta bile benim için çok kıymetlidir. İyi dilekleriniz, tavsiyeleriniz, bağlantılarınız ya da sağlayabileceğiniz her türlü destek, belki de hayatımın yönünü değiştirebilir.
Bu yazıyı sonuna kadar okuyan, duygularımı anlayan ve bana karşı en küçük bir empati hisseden herkese en derin saygılarımı, sevgilerimi ve gönülden selamlarımı sunuyorum.
Umarım bir gün, bu satırları geriye dönüp büyük bir huzurla okur ve "Evet... sonunda başardım." diyebilirim.