According to current legislation, the pension increase planned for July 2026 has still not been announced. Meetings are constantly being held, and vague statements are continuously being made, yet there is still nothing clear or concrete on the table.
I am currently one of those receiving the minimum pension of 20,000 Turkish Lira. At the current exchange rate, this amounts to approximately 430 USD. Meanwhile, apartment rents in major cities have reached 700–750 USD per month.
In addition to my pension, I work 12 hours a day. Overtime pay should be provided, but it is not. I do not own a home. I live in a rented apartment shared by two people. I almost only come home to sleep. I breathe, I work, and then I work again. If this can even be called living...
My only time off consists of about one and a half days every fifteen days. I have reached the point of exhaustion. Because rents continue to rise, we are now considering bringing in a third person to share the apartment.
These are my personal financial problems. However, believe me, there are millions of people in Turkey who are in far worse situations than mine. Due to constant stress, an irregular lifestyle, and poor nutrition, I gained a significant amount of weight. Nevertheless, I continue to fight and it seems that my efforts are finally beginning to produce results. I follow a vegetarian diet and try to protect my health as much as possible.
Turkey's largest opposition party has effectively been dismantled. Perhaps we could have found a little hope and room to breathe. But now even that possibility appears to be gone.
Yet I repeat again and again: my goal is not to live a more comfortable life. I do not seek a larger house, a more expensive car, or luxury.
I want to leave Turkey, receive voluntary Buddhist training, and work in a temple. I love Buddhism, especially Zen Buddhism.
I no longer even wish to die on these lands. I have lost almost all hope that this country can truly change. Years of economic crises, social tensions, political polarization, and endless uncertainty have exhausted people's minds and spirits.
Perhaps some people are still hopeful. Perhaps some still believe that everything will eventually improve. I respect that. But speaking for myself, I have largely lost my faith in the future of this country.
What I feel today is not anger. It is a deep sense of fatigue, burnout, and disappointment. Because sometimes people do not become exhausted from struggling itself; they become exhausted from having to struggle against the same problems over and over again..
----------------------------------------------------------------------------------
TÜRKİYE'DE İKTİDARDA OLAN AKP (ADALET VE KALKINMA PARTİSİ) TAM ANLAMIYLA ÜLKEYİ BATIRDI...
Yürürlükteki yasalara göre 2026 Temmuz ayında emeklilere verilmesi planlanan zam hâlâ belli olmadı. Sürekli toplantılar yapılıyor, sürekli üstü kapalı ve muğlak açıklamalar geliyor; fakat ortada somut ve net hiçbir şey yok.
Ben şu anda en düşük emekli aylığı olan 20.000 TL alanlardan biriyim. Bu rakam güncel kurla yaklaşık 430 USD ediyor. Buna karşılık büyük şehirlerde ev kiraları 700-750 USD seviyelerine ulaşmış durumda.
Emeklilik gelirime ek olarak günde 12 saat çalışıyorum. Fazla mesai verilmesi gerekiyor ama verilmiyor. Kendime ait bir evim yok. İki kişinin paylaştığı kiralık bir evde yaşıyorum. Eve neredeyse sadece uyumak için gidiyorum. Nefes alıyorum, çalışıyorum ve tekrar çalışıyorum. Buna yaşamak denilebilirse...
Tatilim ise sadece 15 günde bir kullandığım yaklaşık bir buçuk günlük izinle sınırlı. Artık tükenme noktasına geldim. Kiralar yeniden artacağı için eve üçüncü bir kişi almayı bile düşünmek zorunda kalıyoruz.
Bunlar benim kişisel maddi sorunlarım. Ancak emin olun ki benden çok daha kötü durumda olan milyonlarca insan var. Sürekli stres, düzensiz yaşam ve beslenme nedeniyle çok kilo aldım. Buna rağmen mücadele ediyorum ve sonunda olumlu sonuç alacakmışım gibi görünüyor. Vejetaryen olarak besleniyorum ve elimden geldiğince sağlığımı korumaya çalışıyorum.
Türkiye'nin en büyük muhalefet partisi fiilen dağıtıldı. Belki o sayede biraz nefes alabilir, bir umut görebilirdik. Ama görünen o ki artık o ihtimal de ortadan kalktı.
Ancak tekrar ve tekrar söylüyorum: Benim derdim daha konforlu yaşamak değil. Daha büyük bir ev, daha pahalı bir araba ya da daha lüks bir hayat istemiyorum.
Ben Türkiye'den ayrılmak, gönüllü olarak Budist eğitimi almak ve bir tapınakta çalışmak istiyorum. Budizmi seviyorum. Özellikle Zen Budizmi'ne büyük ilgi duyuyorum.
Artık bu topraklarda ölmek bile istemiyorum. Bu ülkenin değişebileceğine dair taşıdığım umutların neredeyse tamamını kaybettim. Yıllardır yaşanan ekonomik krizler, toplumsal gerilimler, siyasi kutuplaşmalar ve bitmek bilmeyen belirsizlikler insanın ruhunu tüketiyor.
Belki bazı insanlar hâlâ umutlu olabilir. Belki bazıları her şeyin düzeleceğine inanıyordur. Buna saygı duyuyorum. Ancak kendi adıma konuşursam; artık bu ülkenin geleceğine dair inancımı büyük ölçüde yitirdim.
Bugün hissettiğim şey öfke değil. Daha çok derin bir yorgunluk, tükenmişlik ve hayal kırıklığıdır. Çünkü insan bazen mücadele etmekten değil, sürekli aynı şeylerle mücadele etmek zorunda kalmaktan yorulur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder